در من کسی مرد...

دارم با یه آواز دشستونی شجریان این متنو مینویسم و کتفم به غایت درد میکنه، درست یک ماه گذشته از اون کابوس وحشتناک اما انگاری یه درد موندگار و جونداری رو تو وجود من جا گذاشته، که یادم نره آدما چطور میتونن در یک ثانیه جوری به زمینت بزنن که باورت نشه...

تمام اون جمعه کذایی دل بلال خوندم و گریه کردم مثل یه زن بختیاری اصیل که پسر جوونش رو تو یه دعوا از دست داده و دخترش رو هم دارن به عنوان خون بس به عقد مرد عزدار قبلیه روبرو درمیارن... اونقد زیر لب دی بلال گفتم و گریه کردم که حس کردم جونم داره کنده میشه ..

الان یک ماه گذشته و من هنوز سوگوار خودمم

دقیقن با صدای زیر مویه کردم
بشنوید

ریشه در شوکران...